Szukaj w Wirtualnej Pile

     

.:: menu ::.

wirtualna piła

urząd miasta

informator miejski

historia miasta

zabytki

muzea

turystyka

media

sport

komunikacja miejska

PKP

PKS

ogłoszenia

forum dyskusyjne

Piła w obiektywie
wycieczka po Pile

.:: miasta regionu ::.

Czarnków
Chodzież
Jastrowie
Krajenka
Margonin
Szamocin
Trzcianka
Ujście
Wałcz
Wągrowiec
Wieleń
Wyrzysk
Złotów

.:: foto galeria ::.

.:: statystyka ::.


Warning: gethostbyaddr() [function.gethostbyaddr]: Address is not a valid IPv4 or IPv6 address in /home/users/bit/public_html/wp/strony/1.php on line 224
twój ip:

czas generowania strony:
0.004 sek.
całkowita liczba odwiedzin:

.:: zabytki ::.

Kościół p. w. św. Stanisława Kostki
ul. Browarna 13.

Kościół zbudowany w latach 1895-96 w stylu neogotyckim, obecnie rzymsko-katolicki kiedyś ewangelicki. Do dzisiaj zachowały się witrażowe rozety oraz mensa ołtarzowa.
 

   

Siedziba Invest-Banku
ul. Browarna 3

Pałacyk o eklektycznej architekturze przed wojną mieściło się w nim kasyno oficerskie.
 

   

Muzeum Okręgowe
ul. Browarna 7

Budynek wzniesiony ok roku 1875 w formie willowej. Od 23 stycznia 1934 roku do wybuchu II wojny światowej siedziba konsulatu RP w Pile. Zakupiona za kwotę 65 000 marek od osoby prywatnej. Bezpośrednio po wojnie szpital polowy, od 1947 roku Sąd Grocki później Rejonowy a od 1997 roku siedziba Muzeum Okręgowego.
 

   

Kościół p. w. św. Antoniego
ul. Ludowa 10

Zbudowany w latach 1929-30 według projektu niemieckiego architekta Hekkomera ze Stuttgartu, swoim kontemplacyjnym, katakumbowym wnętrzem oraz uproszczoną nowatorską formą architektoniczną, przypominającą nieco wyglądem wczesny styl romański, nawiązuje do wiodącego w latach 30 – tych stylu awangardowego budownictwa sakralnego, wzorowanego nieco na wczesnym stylu romańskim reprezentowanego głównie przez niemieckich budowniczych. Oryginalność i niepowtarzalność tego projektu potęguje niecodzienne wyposażenie i wystrój świątyni, głównie poprzez ponad siedmio metrowej wysokości, majestatyczną figurę ukrzyżowanego Chrystusa, wykonaną przez Bertholda Mullera Orinhausena z Berlina oraz malowidła ścienne przedstawiające poszczególne sceny Drogi Krzyżowej, których twórcą był artysta z Manheim Willi Osler.

   

Kościół p. w. Świętej Rodziny
ul. św. Jana Bosko

Neobarokowy, zbudowany w latach 1912-15 na zachodnim brzegu Gwdy. Nad fasadą z interesującym portalem górują dwie wieże, zwieńczone hełmami z latarniami. Wewnątrz trójnawowy, ze sklepieniami kolebkowymi, zdobionymi malowidłami, utrzymanymi w stylu barokowym, przedstawiającymi sceny z życia Świętej Rodziny.

   

Muzeum Stanisława Staszica
ul. Browarna 18

Mieści się w budynku w którym prawdopodobnie przyszedł na świat w roku 1755 najsłynniejszy pilanin - ks. Stanisław Staszic (mąż stanu, pisarz, geolog, twórca pierwszej mapy geologicznej Polski, współzałożyciel Warszawskiego Towarzystwa Naukowego, inicjator powołania Szkoły Akademiczno-Górniczej w Kielcach i Szkoły Głównej Warszawskiej, poprzedniczki Uniwersytetu Warszawskiego oraz budowy kopalń węgla na Górnym Śląsku). Budynek zniszczony w wyniku drugiej wojny światowej, odbudowany po wojnie, obecny, zbliżony do pierwotnego, kształt otrzymał w roku 1986. Wewnątrz ekspozycja pamiątek związanych ze Stanisławem Staszicem, jego książek i ich tłumaczeń oraz mebli i obrazów z epoki. Muzeum prowadzi ożywioną pracę naukową, edukacyjną i wystawienniczą.

   

Plac Staszica

Dawny plac ćwiczeń jazdy, później targ koński. W latach 1926-29 zabudowany reprezentacyjnymi budynkami dzielnicy rządowej. Obecna Szkoła Policji była wówczas siedzibą władz rejencji, urzędu celnego i komendanta policji. Budynek, przez swoją monumentalność i baszty miał przypominać zamek. Po stronie wschodniej (dom kultury) mieściły się niemieckie instytucje kulturalne: biblioteka, teatr, muzeum i inne. Gmach obecnego Urzędu Miejskiego i Oddziału Poszukiwania Nafty i Gazu był niegdyś siedzibą konsystorza kościoła ewangelickiego i urzędu finansowego.

   

Arsenał
ul. 1 Maja 1

Piętrowy budynek wzniesiony w latach 1843-44 przez miejskiego architekta Wilhelma Ulbrichta jako skład broni dla miejscowego oddziału obrony krajowej. Po drugiej wojnie światowej zamieniony w budynek mieszkalny.

Copyright 2004 BIT Systemy Informatyczne